Four days in Athens wrapped in family

It may have been almost a month since our trip, but I couldn’t let it pass without writing a few words. With one voice, unanimously, we all said “yes” to the idea of travelling — a trip meant to bring us together again and celebrate the birthday of one of the two pillars of our family. We’ve been to Athens countless times, all together or separately, but this time we were organized: we had already looked up restaurants, what we wanted to see, and where we wanted to go.

We met, hugged, and kissed. We dropped our things at the hotel near Syntagma and continued straight to margaritas and coffee on the rooftop of Ergon. The view was stunning, the breeze perfect for a warm day, and the little ones played endlessly, enjoying each other’s company. The first day ended with delicious food and live music at Klimataria. How much I had missed that carefree Greek feeling, the relaxation that live music brings. Even the kids, though sleepy, watched the double bass player in awe as he savored every note.

The second day was the celebratory one. It began with a visit to the Alekos Fassianos Museum — beautiful, small, and unique, located in a more modest neighborhood. The museum was actually Fassianos’ own home, full of remarkable details, natural light entering in every possible way, and interesting material combinations. I highly recommend it. Because of the day, it was necessary to have a few quiet moments for the dad with his daughters, accompanied by a glass of wine and non stop conversation. There were walks, playtime, and of course… gift time. The restaurant Kiouzin, in the center of Athens, exceeded every expectation: wonderful cuisine, lovely details in the space, and kind staff. How beautiful it is to blow out your candles with your three grandchildren in your arms. We are all lucky to have you in our lives. The day ended sweetly.

On the third day, we decided to spend time outside Athens, near the sea. One hour’s drive and we arrived in Sounio, with its cold waters and a cove surrounded by trees. How a simple walk or dip in the sea can change the entire feeling of a day. The kids played endlessly in the sand, some enjoyed margaritas and ouzo, and the bravest went for a swim. No one was left disappointed. And of course, no excursion is complete without food: the fish tavern Psarou Meze smelled like summer, carefree moments, and lots of play. Returning to Athens, it was absolutely necessary — for young and "mature" — to have ice cream and crepes. Oh, how sweetly a day can end.

The fourth day was the day of goodbyes. With cheese pies and juices in hand, we began our walk through the gardens next to the Megaron. The playground, beautiful with its wooden structures, gave the little ones a chance to let loose. All our smiles were there — along with that bittersweet taste that always comes with leaving.

And so our trip came to an end — with that quiet, tender fullness you feel when moments have completed their circle. Four days filled with hugs, laughter, music, sea, play, and the small rituals only a family can create. As we left, each of us carried something extra — a memory to warm us, an image to follow us, a promise that we’ll meet again soon.

Μπορεί να έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από το ταξίδι μας, αλλά δεν γινόταν να μη γράψω δυο λόγια. Με ένα στόμα, μια φωνή, είπαμε όλοι «ναι» στην πρόταση για ταξίδι· ένα ταξίδι με σκοπό να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί και να γιορτάσουμε τα γενέθλια του ενός από τους δύο πυλώνες της οικογένειάς μας. Οι φορές που πήγαμε Αθήνα — όλοι μαζί ή χωριστά — είναι αμέτρητες. Αυτή τη φορά όμως ήμασταν οργανωμένοι: είχαμε ψάξει από πριν εστιατόρια, τι θέλαμε να δούμε και πού θέλαμε να πάμε.

Βρεθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε. Αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο κοντά στο Σύνταγμα και συνεχίσαμε με μαργαρίτες και καφέ στην ταράτσα του Έργον. Η θέα εντυπωσιακή, το αεράκι ιδανικό για μια ζεστή μέρα, και τα μικρά έπαιζαν ασταμάτητα, απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου. Η πρώτη μέρα έκλεισε με νόστιμο φαγητό και ζωντανή μουσική στην Κληματαριά. Πόσο μου είχε λείψει αυτή η ανεμελιά της Ελλάδας, η χαλάρωση που φέρνει η μουσική. Ακόμα και τα μικρά, παρότι νύσταζαν, παρακολουθούσαν εκστασιασμένα τον μουσικό του κοντραμπάσου που ζούσε κάθε νότα.

Η δεύτερη μέρα ήταν η εορταστική. Ξεκίνησε με επίσκεψη στο Μουσείο του Αλέκου Φασιανού — όμορφο, μικρό και ιδιαίτερο, σε μια πιο υποβαθμισμένη περιοχή. Ο χώρος του μουσείου ήταν η ίδια η οικία του Φασιανού, γεμάτη αξιοσημείωτες λεπτομέρειες, φυσικό φως με κάθε πιθανό τρόπο και ενδιαφέρουσες εναλλαγές υλικών. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Η μέρα επέβαλλε λίγες στιγμές του μπαμπά με τις κόρες του, παρέα με ένα ποτήρι κρασί και κουβέντα. Είχε βόλτες, παιχνίδι και φυσικά… την ώρα του δώρου. Το εστιατόριο Κιουζίν, στο κέντρο της Αθήνας, ξεπέρασε κάθε προσδοκία: υπέροχη κουζίνα, όμορφες λεπτομέρειες στον χώρο και προσωπικό ευγενικό. Πόσο όμορφο να σβήνεις τα κεράκια σου με τα τρία σου εγγόνια αγκαλιά. Τυχεροί όλοι που σε έχουμε στη ζωή μας. Η μέρα μας έκλεισε γλυκά.

Την τρίτη μέρα αποφασίσαμε να φύγουμε λίγο από την Αθήνα και να πάμε κοντά στη θάλασσα. Μια ώρα δρόμος και βρεθήκαμε στο Σούνιο, με την παγωμένη θάλασσα και τον κόλπο περικυκλωμένο από δέντρα. Πόσο αλλάζει την επίγευση της μέρας μια βόλτα ή μια βουτιά στη θάλασσα. Τα μικρά έπαιζαν ασταμάτητα στην άμμο, άλλοι απολάμβαναν μαργαρίτες και ούζο, και οι πιο θαρραλέοι βούτηξαν. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Και φυσικά, η εκδρομή δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει φαγητό: η ψαροταβέρνα Ψαρού Μεζέ μύρισε καλοκαίρι, ξεγνοιασιά και παιχνίδι. Με την επιστροφή στην Αθήνα, μικροί και μεγάλοι επιβάλλονταν να φάμε παγωτό και κρέπα. Αχ, πόσο γλυκά κλείνει μια τέτοια μέρα.

Η τέταρτη μέρα ήταν η μέρα του αποχωρισμού. Με τυρόπιτες και χυμούς στο χέρι ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στους κήπους δίπλα από το Μέγαρο. Η παιδική χαρά, πανέμορφη με ξύλινα παιχνίδια, έδωσε στους μικρούς την ευκαιρία να ξεδώσουν. Τα χαμόγελα όλων μας ήταν εκεί — μαζί όμως και μια γλυκόπικρη γεύση για τον αποχωρισμό.

Κι έτσι έκλεισε το ταξίδι μας· με εκείνη τη σιωπηλή, τρυφερή πληρότητα που νιώθεις όταν οι στιγμές έχουν κάνει τον κύκλο τους. Τέσσερις μέρες γεμάτες αγκαλιές, γέλια, μουσικές, θάλασσα, παιχνίδι και μικρές τελετουργίες που μόνο η οικογένεια ξέρει να δίνει. Φεύγοντας, κουβαλούσαμε όλοι μας κάτι λίγο παραπάνω — μια ανάμνηση που θα μας ζεσταίνει, μια εικόνα που θα μας ακολουθεί, μια υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε σύντομα.